Peter Töpfer Κισινάου Φόρουμ 2023: Χάος, Διαφθορά, Βαθιά Διαφθορά και Επέκταση του Πεδίου του Αγώνα.

«Η Ατζέντα 21 του ΟΗΕ και η Μεγάλη Επαναφορά.

Η πτώση από τον φιλελευθερισμό στον τεχνοκρατισμό και τον διανθρωπισμό».

Κισινάου Φόρουμ, Mολδαβία 9/11-10/11.2023

Peter Töpfer: Χάος, Διαφθορά, Βαθιά Διαφθορά και Επέκταση του Πεδίου του Αγώνα. Μεταφιλοσοφικός συγγραφέας και βιντεογράφος.

https://blog.peter-toepfer.de/allgemein/english/activities/

Τα ιστορικά γεγονότα μπορεί να είναι αποτέλεσμα επιδράσεων που προέρχονται από σχετικά ενοποιημένες δυνάμεις. Τότε οι λαοί ή μεγάλες κοινωνικές ομάδες στέκονται σχετικά ενωμένοι πίσω από μια δράση: τα συμφέροντα είναι σχετικά σαφή και κινητοποιούν τα άτομα να συνεργαστούν για την επίτευξη ενός στόχου.

Αλλά αυτό δεν είναι πάντα ο κανόνας. Ακόμη και σε μια δικτατορία που λειτουργεί αυστηρά από πάνω και χρησιμοποιεί μεγάλο μέγεθος δύναμης, διάφορες δυνάμεις μπορεί να ανταγωνίζονται μεταξύ τους και ο δικτάτορας να μην έχει πραγματικό έλεγχο. Για παράδειγμα, όσον αφορά το Τρίτο Ράιχ, αναφέρεται σε μία “αναρχία των γραφείων”. Αλλά ακόμη και κάτω από τα γραφεία, ομάδες εργάστηκαν τόσο εναντίον όσο και μεταξύ τους, ανεβαίνοντας εναντίον του καθεστώτος. Ο Χίτλερ σίγουρα δεν είχε όλα αυτά υπό έλεγχο. Και ακόμη κι αν ο ανταγωνισμός των υποτακτικών ηγετών ίσως να μην ήταν στα ενδιαφέροντα του ως ανώτατος αρχηγός – ο λεγόμενος ανταγωνισμός των δρωντών μεταξύ τους και η ισορροπία των συμφερόντων τους – αυτό δεν θα έπρεπε να είναι το θέμα. Δυνάμεις που εργάζονταν ξεκάθαρα κρυφά εναντίον του δεν πρέπει καν να αναφέρονται εδώ, αν και ήταν πολύ σημαντικές ή ακόμη και καθοριστικές.

Ως ένα ακόμη παράδειγμα μιας αντιφατικής και ακόμη και χαοτικής κατάστασης δυνάμεων, θα ήθελα να αναφέρω την κατάσταση στο Ιράν γύρω από την ούτως-ειπείν Συνδιάσκεψη για το Ολοκαύτωμα, που πραγματοποιήθηκε στην Τεχεράνη τον Δεκέμβριο του 2006 και στην οποία παραβρέθηκα[1] (με μια ομιλία που είχε τον τίτλο “Σώστε τη Δύση!”[2], η οποία παρέμεινε ακατανόητη. Εκείνη την εποχή με αποκαλούσαν “Ναζί”, αλλά σήμερα όλοι οι αντίπαλοι είναι “Ναζί” και η Δύση πιθανόν να μην μπορεί πλέον να σωθεί). Ακόμη και πριν από την έναρξη αυτής της συνδιάσκεψης, δεν ήταν σαφές αν θα πραγματοποιηθεί πραγματικά, παρόλο που είχε ανακοινωθεί. Η ιρανική πρεσβεία στο Βερολίνο ήταν ύποπτη και ανεξηγήτως ανεξάρτητη. Όταν φτάσαμε επιτέλους στην Τεχεράνη, είδαμε πώς διάφορες δυνάμεις εργάζονταν εναντίον η μία της άλλης ακόμη και μέσα στην ιρανική ηγεσία. Η διεξαγωγή της συνδιάσκεψης ήταν ακόμα αμφίβολη μέχρι την τελευταία στιγμή, και αυτό μας ενημέρωσαν οι δυνάμεις που προωθούσαν τη συνδιάσκεψη. Τελικά, η ομάδα γύρω από τον Πρόεδρο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ επικράτησε επί εκείνων που δεν ήθελαν να θέσουν σε κίνδυνο μια συγκεκριμένη σχέση με τη Δύση. Ξανά, χωρίς να αναφέρω τους προ-δυτικούς παράγοντες και πράκτορες, οι οποίοι σίγουρα δρούσαν κρυφά κατά της διεξαγωγής της συνάντησης και πιθανόν να έχουν συντελέσει στο χάος.

Διάφορα, στην πραγματικότητα αλληλοαναιρούμενα συμφέροντα υπάρχουν όχι μόνο σε κοινωνικό επίπεδο, αλλά μπορούν να υπάρχουν και μέσα στους ατομικούς χαρακτήρες. Ένας ηθοποιός μπορεί να διχαστεί ανάμεσα σε διάφορες θέσεις και ομάδες που ανήκει.

Επίσης, αντιμετωπίζουμε επί του παρόντος μια χαοτική κατάσταση δυνάμεων, τόσο όσον αφορά τη γενική εξέλιξη προς μια τεχνοκρατία και την αποτροπή μιας τέτοιας εξέλιξης, όσο και όσον αφορά τη γεωπολιτική και ένα τμήμα της – τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ο Edward Slavsquat σε ένα πρόσφατο άρθρο αναφέρει πώς στη Ρωσία υπάρχει ένας διάλογος για μια συγκεκριμένη χαοτική κατάσταση και για το ποιος είναι πραγματικά υπεύθυνος για το στρατηγικό σχεδιασμό της στρατιωτικής επιχείρησης και, συνεπώς, ποιος είναι σε ποια πλευρά ούτως ή άλλως.[3]

Η ασαφής κατάσταση στην οποία δυνάμεις που υποτίθεται ότι ανήκουν σε ένα στρατόπεδο, αλλά στην πραγματικότητα δεν δρουν για αυτό το στρατόπεδο, συνεπάγεται ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία πιθανόν, όπως γράφει ο Edward Slavsquat σε άλλο άρθρο [4], θα “επιμηκυνθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα”.

Αυτή η αδιέξοδο κατάσταση είναι εις βάρος των ρωσικών και ουκρανικών λαών, οι οποίοι, με τις δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και όλη την καταστροφή, είναι αυτοί που υποφέρουν. Ωστόσο, είναι επίσης εις βάρος όλων των άλλων ευρωπαϊκών λαών. Οι ωφελούμενοι από τον εξέχοντα πόλεμο είναι δυνάμεις από εκτός της ευρωπαϊκής περιοχής. Ωστόσο, οι ωφελούμενοι περιλαμβάνουν επίσης και Ευρωπαίους, Ρώσους και Ουκρανούς, οι οποίοι έχουν κοινά, τουλάχιστον εν μέρει επικαλυπτόμενα, συμφέροντα με τους μη ευρωπαίους ωφελούμενους ή ακόμη και συνεργούν μαζί τους.

Για την συντριπτική πλειονότητα αυτών των ευρωπαίων ωφελούμενων, η κατάσταση είναι σαφής: δεν έχουν σχεδόν καμία πατριωτική και φιλελεύθερη προσωπικότητα που να σχετίζεται με την Ευρώπη.

Στις ατομικές προσωπικότητες που θεωρούνται πατριωτικές, διάφορα συμφέροντα μπορούν, στη χαοτική κατάσταση των δυνάμεων, να διαπεράσουν κατευθείαν μέσα από αυτές, ακόμη και αυτές που βρίσκονται στις υψηλότερες θέσεις. Τότε δεν στηρίζονται εξ ολοκλήρου στα συμφέροντα του λαού, αλλά ενεργούν επίσης εις βάρος και ζημιώνουν τον λαό.

Ωστόσο, μπορεί επίσης να υπάρχουν αυθεντικά πατριωτικά μέρη μέσα σε έναν τέτοιο ηγέτη, μόνο που δεν είναι πλέον πλήρως ευθυγραμμισμένα με τα συμφέροντα των μαζών που επηρεάζονται περισσότερο από τον πόλεμο και τις γεωστρατηγικές ενέργειες. Σε αυτές τις προσωπικότητες, άλλα μέρη αντιτίθενται στα πατριωτικά μέρη.

Η εναντίωση στα συμφέροντα του λαού μπορεί να οφείλεται στο γεγονός ότι ο ίδιος ο άνθρωπος έχει πραγματικά πολλαπλές συσχετίσεις. (Εδώ δεν θέλουμε καν να αναφερθούμε σε ξεκάθαρα ξένες συσχετίσεις). Ωστόσο, τα μέρη της προσωπικότητας που είναι αντιλαϊκά συχνά οφείλονται επίσης στη διαφθορά.

Το φαινόμενο των διαφορετικών μερών της προσωπικότητας και της ασάφειας των συμφερόντων των ατομικών προσωπικοτήτων αναφέρεται φυσικά και στη γενική εξέλιξη προς την τεχνοκρατία και τον μετανθρωπισμό. Σε αυτήν την εξέλιξη, η ελευθερία, η προσωπική ευθύνη και η αυτοδιάθεση των ατόμων και των συλλογικοτήτων και πολιτισμών που δημιουργούνται από αυτά θα παραμεληθούν.

Ως κανόνας, οι πατριώτες είναι επίσης αγωνιστές της ελευθερίας κατά της τεχνοκρατίας. Αλλά οι πατριώτες μπορεί να έχουν μέρη της προσωπικότητας τους που δεν είναι πατριωτικά. Οι πατριώτες μπορεί να έχουν μέρη της προσωπικότητας τους που είναι αντιφιλελεύθερα. Οι αγωνιστές της ελευθερίας μπορεί επίσης να έχουν μέρη της προσωπικότητας τους που είναι αντιφιλελεύθερα, και οι φιλελεύθεροι συχνά έχουν μέρη της προσωπικότητας τους που είναι αντιπατριωτικά.

Ο λόγος για τα αντι-μέρη, από τη φύση τους, δεν βρίσκεται στη συσχέτιση, αλλά στη συμμετοχή των προσωπικοτήτων στις διεφθαρμένες δομές που λειτουργούν και χρηματοδοτούνται από εχθρούς του λαού και της ελευθερίας. Οι προσωπικότητες μπορεί επίσης να είναι εκφοβισμένες, πανικοβλημένες, ίσως και εκβιαζόμενες. Οι προσωπικότητες μπορεί επίσης απλά να διαφθαρούν από υλικά πράγματα και περιττές πολυτέλειες. Αλλά μπορεί επίσης να διαφθαρούν πνευματικά από ματαιοδοξίες που υπερβαίνουν κατά πολύ την κανονική ανάγκη για αναγνώριση. Το ισχυρότερο μέσο διαφθοράς, ωστόσο, φαίνεται να είναι το ναρκωτικό όπιο: Οι άνθρωποι κρατιούνται σε πολύ εμφανείς αυταπάτες επειδή δεν αντέχουν την κλίμακα της καταστροφής και δεν θέλουν να το παραδεχθούν.

Η διαφθορά αναφέρεται πάντα σε ανάγκες που δεν ανήκουν στις κεντρικές και πιο σημαντικές ανάγκες, αν θεωρήσουμε ως βαθύτερη μας ανάγκη το να θέλουμε να ζούμε σε ειρήνη, ελευθερία, αυτοδιάθεση και ισορροπία με εμάς και το περιβάλλον μας.

Ωστόσο, αυτή η βαθιά ανάγκη συχνά δεν είναι πλέον αντιληπτή. Καλύπτεται από δευτερεύουσες και επιφανειακές ανάγκες, στις οποίες η διαφθορά μπορεί να ανταποκριθεί. Επειδή οι βαθιές ανάγκες συχνά δεν εκφράζονται πλέον έντονα, η διαφθορά δεν έχει μόνο εύκολο παιχνίδι, αλλά μπορούμε να μιλάμε για μια κατάσταση γενικής διαφθοράς – η οποία ακόμη φαίνεται εντελώς φυσιολογική και αποτελεί συνήθεια.

Αντιμετωπίζουμε μια τέτοια κατάσταση κυρίως σχετικά με αυτήν την εξέλιξη προς την τεχνοκρατία και τον μεταανθρωπισμό, και εκεί αφορά όχι μόνο τους κυβερνήτες και τους προδότες που προέρχονται από τον λαό, αλλά μεγάλα τμήματα του ίδιου του λαού. Εδώ φαίνεται ακόμη και ότι συχνά οι υποσχέσεις των τεχνοκρατών πέφτουν σε ανοιχτά αυτιά. Η τεχνοκρατία είναι τότε απλώς η συνέπεια μιας εξέλιξης της μηχανοποίησης που διαρκεί χιλιάδες χρόνια. Όταν οι σχέδια και τα εργαλεία των τεχνοκρατών αντιμετωπίζουν ανάγκες του λαού που δεν ρίζωσαν πλέον στο βάθος και αντικαθιστούν το βάθος, πρέπει να μιλήσουμε για βαθιά διαφθορά. Φυσικά, επηρεάζονται και οι ηγέτες από αυτό.

Αλλά δυστυχώς πρέπει να πάμε παραπέρα και να πούμε ότι η βαθιά διαφθορά δεν λειτουργεί και δεν χρηματοδοτείται από εχθρούς του λαού και της ελευθερίας, αλλά από τον ίδιο τον λαό. Μάλιστα, ο λαός διαφθείρεται ο ίδιος. Αντίθετα, αμείβεται με τη μορφή ανέσεων και μιας ψευδοειρήνης (για τους εναλλακτικούς ηγέτες του λαού λέγεται “όπιο”).

Η βαθιά διαφθορά είναι το πιο σημαντικό στοιχείο όταν πρόκειται για υποταγή ή αντίσταση έναντι της τεχνοκρατίας. Είναι, τελικά, και ο λόγος για τον οποίο οι πολέμοι διατηρούνται σε αδιέξοδο και δεν μπορούν να τερματιστούν με αποφασιστικότητα.

Κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών, οι ανάγκες έχουν εξισωθεί από την ονομαζόμενη πολιτισμένη κοινωνία. Τώρα, ο πολίτης είναι ευτυχής που μπορεί να πληρώσει χωρίς μετρητά επειδή η μέτρηση νομισμάτων είναι πολύ δύσκολη για αυτόν. Οι σκέψεις για οποιοδήποτε “έλεγχο” ή για το ενδεχόμενο αποκλεισμού της χρεωστικής του κάρτας δεν αποτελούν μέρος του κόσμου του. Όσο πιο επιφανειακές και μη ουσιώδεις είναι οι υπόλοιπες ανάγκες και όσο πιο σύντομα είναι τα ενδιαφέροντα, τόσο πιο βαθιά διεφθαρμένος είναι ο άνθρωπος.

Ωστόσο, βάθος και επιφανειακότητα είναι απλώς διαφορετικοί όροι για ζωντάνια και μη ζωντάνια.

Ο Λυκιάν Σερίζ πρόσφατα σε ένα άρθρο με τίτλο “Ενάντια στο Τέλος της Σημασίας: Εισαγωγή στον Συντηρητικό Υλισμό” επισήμανε [5] ότι η ουσία της τεχνοκρατικής-μετανθρωπιστικής ατζέντας είναι η ανταλλαγή της ζωής με το μη ζωτικό και η αντικατάστασή της με το τεχνητό.

Στόχος της αντίστασης έναντι της τεχνοκρατίας είναι κατά συνέπεια κυρίως η διατήρηση της ζωτικότητας. Για αυτόν τον λόγο, ακόμα και στην ίδια την αντίσταση, η ζωτικότητα πρέπει να είναι στο επίκεντρο.

Για να υπογραμμίσει και να επισημάνει την πραγματικότητα και τη σημασία των ζωντανών αναγκών, καθώς και για να χαρακτηρίσει την πιο αποτελεσματική διατήρηση της ζωτικότητας, ο Λυκιάν Σερίζ εισάγει τον όρο “συντηρητικός υλισμό”. Ο όρος “υλισμός” είναι κάπως ατυχής. Και αντίθετα με τον Λυκιάν, για εμένα τα συναισθήματα δεν είναι κάτι “ασυνείδητο” απλά επειδή δεν “μιλούν” με λόγια· τα γνωρίζω πολύ καλά και τα αντιλαμβάνομαι ξεκάθαρα. Για μένα, τα συναισθήματα δεν είναι από μόνα τους “άρρηκτα συναισθηματικά”· γίνονται μόνο ανεξέλεγκτα και χαοτικά όταν δεν είναι πλέον συνειδητά και όταν διάφορα μέρη της προσωπικότητάς μου και, συνεπώς, διάφορα μέρη των συναισθημάτων μου βρίσκονται μέσα μου ταυτόχρονα.

Κατά τα άλλα, όλες οι ανάγκες, συμπεριλαμβανομένων των συναισθηματικών, ακολουθούν έναν αρκετά σαφή, προβλέψιμο και ευθύ δρόμο προς την ικανοποίησή τους, δηλαδή είναι λογικές. Ωστόσο, δεν πρέπει σίγουρα να εμπλακούμε σε φιλοσοφικές διακρίσεις εδώ· πρέπει να είναι σαφές για όλους τι εννοεί ο Λυκιάν Σερίζ με αυτόν τον όρο “υλισμός” και πόσο νέα, χρήσιμη και σημαντική είναι η προσέγγισή του. Ο «υλισμός» του φαίνεται καλύτερα από το πόσο ρεαλιστής, προσγειωμένος, ζωηρός και ολοκληρωτικά σε αυτόν τον κόσμο όντας ένας άνθρωπος σαν τον οικοδεσπότη μας – τον Iurie Roșca –.

Σύμφωνα με τον Λυκιάν, ο φιλοσοφικός ιδεαλισμός και η απλή αναφορά στην πνευματικότητα δεν θα ήταν αρκετά ως όπλα κατά της τεχνοκρατίας, αλλά ακόμη και θα συμπίπτουν σε μεγάλο βαθμό με την ατζέντα των μετα-ανθρωπιστών: δηλαδή στο γεγονός ότι οι μετα-ανθρωπιστές προβλέπουν για εμάς μια απολύτως πνευματική ύπαρξη, απαλλαγμένη από τα πάντα “υλικά”, δηλαδή από ό,τι ζωντανό. Η ύπαρξή μας, πράγματι, αν οι μετα-ανθρωπιστές έχουν τον τρόπο τους, θα αποτελείται μόνο από ένα τσιπ με τις μετα-πληροφορίες μας, δηλαδή από καθαρή πνευματικότητα.

Και εδώ, για μια ακόμη φορά, η ατζέντα των μετανθρωπιστών συμπίπτει με τα αντι-ελευθερίας μέρη της προσωπικότητας και με τα επιφανειακά συμφέροντα μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας.

Τώρα πρόκειται να απαλλαγούμε και να αποκατασταθούμε από την “υλικότητα” – και έτσι από τη ζωντάνια μας: ένα αρχαίο γνωστικό και Καμπαλιστικό πρόγραμμα (τικούν ολάμ[6]), του οποίου η υλοποίηση πρόκειται τώρα να προχωρήσει τελικά. Μεγάλα μέρη του πληθυσμού καθώς και οι ελίτ, τόσο οι δικές μας όσο και οι ξένες, δεν βλέπουν στη φυσικότητα και τη ζωντάνια τίποτα πέραν του πόνου και της δυστυχίας και όχι ως πηγή χαράς, επιβεβαίωσης της ζωής και νόημα.

Στην παραπάνω μερική αντιστοιχία της αποκλειστικής αναφοράς στον ιδεαλισμό και την πνευματικότητα με την ατζέντα των μετα-ανθρωπιστών, κρύβεται, δυστυχώς, σε τελική ανάλυση η πιο βαθιά από τις βαθύτερες διαφθορές.

Για να επιτύχουμε τον στόχο μας – την αποτροπή της Ατζέντας 21 του ΟΗΕ και της Ατζέντας 2030 – πρέπει όχι μόνο να συνεχίσουμε να παρέχουμε πληροφορίες και εκπαίδευση σχετικά με το τι σημαίνει πραγματικά αυτή η ατζέντα για ανθρώπους που δεν επιθυμούν να γίνουν μετάνθρωποι και να παραμείνουν ζωντανοί, και να καταστήσουμε αυτό σαφές. Πρέπει όμως επίσης να προσπαθήσουμε να κινητοποιήσουμε την επιθυμία για ζωή και τη διάθεση να τη διατηρήσουμε, και να απευθυνθούμε στη συνείδηση για να ακολουθήσουν τις βαθύτερες, ζωντανές και υπαρξιακές ανάγκες, ώστε η βαθιά διαφθορά να μην έχει καμία επίδραση.

Αυτή η έκκληση είναι ουσιαστικά η ίδια με την έκκληση προς αυτό που είναι ιερό για τον άνθρωπο. (Και συμφωνώ απολύτως με εκείνους που αποκαλούν τον βαθύ διαφθορέα “Σατανά”). Ωστόσο, το ιερό μπορεί να έχει πολύ διαφορετικές μορφές, όπως επεσήμανα στη συζήτησή μου για τον Αλεξάντερ Ντουγκίν. Το ιερό είναι βασικά αυτό που είναι πιο ζωντανό στους ανθρώπους – αυτό που συνδέουν μετα πιο βαθιά τους συναισθήματα.

Ο Ράιλι Ουάγκαμαν πρόσφατα αναφέρθηκε[7] στο γεγονός ότι το δύο τρίτα των Ρώσων θεωρούν τον εαυτό τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, αλλά μόνο το 4 έως 8 τοις εκατό από αυτούς πραγματικά και σοβαρά εφαρμόζουν τη θρησκεία τους. Αυτά τα στοιχεία πιθανόν να ισχύουν και για το υπόλοιπο της Ευρώπης. Θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι δεν μόνο η επαναχριστιανοποίηση, αλλά και η αντιμετώπιση και κινητοποίηση των αγνωστικών τμημάτων του πληθυσμού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ενισχυθεί ο αγώνας κατά της τεχνοκρατίας.

Με άλλα λόγια, θα πρέπει να απευθυνθούμε στα ανθρώπινα όντα που εξακολουθούν να επιθυμούν να είναι ανθρώπινοι και ζωντανοί όχι μόνο στο πνευματικό και συμβολικό επίπεδο (το οποίο αναμφίβολα μπορεί να είναι πολύ ζωντανό), αλλά και στο «υλικό» και συναισθηματικό επίπεδο. Αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ακόμα όπλο κατά των τεχνοκρατών και της βαθιάς διαφθοράς, καθώς και τη διεύρυνση του κοινού μας και την κινητοποίησή τους.

Η αναφορά στη μη-συμβολική και πιο αισθησιακή («υλική») αντίληψη θα μπορούσε επίσης να συμβάλει στην αποδιακρατικοποίηση των συμφερόντων και στον διαχωρισμό της ήρας από το στάρι, δηλαδή στην πιο σαφή αναγνώριση φίλων και εχθρών. Αυτή η ανατροπή, που σε ένα βαθμό είναι επίσης μια ανατροπή προς τον εμψυχωμένο κόσμο, θα αποτελούσε μια συμπλήρωση στην έως τώρα έμφαση στην πνευματική και υπερβατική προσέγγιση.

Για τον σκοπό της συμμαχίας των θρησκευόμενωνν και αγνωστικών που θεωρώ απαραίτητη, έχω γράψει το βιβλίο “Παναγνωστικοί. Για μια Θεϊστική-Αγνωστικιστική Συμμαχία στον Αγώνα κατά της Μεγάλης Επανεκκίνησης και του Υπερανθρωπισμού”, το οποίο μόλις δημοσιεύθηκε.