«Η Ατζέντα 21 του ΟΗΕ και η Μεγάλη Επαναφορά.
Η πτώση από τον φιλελευθερισμό στον τεχνοκρατισμό και τον διανθρωπισμό».
Κισινάου Φόρουμ, Mολδαβία 9/11-10/11.2023
Lorenzo Maria Pacini: Τα διανύσματα της εξουσίας στην έναρξη ενός πολυπολικού κόσμου
Διδάκτορας, Αναπληρωτής Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας και Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο SUPDI της Τσουγκ (Ελβετία) και το Πανεπιστήμιο UniDolomiti του Μπελούνο (Ιταλία), Δημοσιογράφος, Ιταλός διαιτητής της Διεθνούς Ευρασιατικής Κίνησης.
Αγαπητοί φίλοι και συνάδελφοι που έχετε συγκεντρωθεί στο Φόρουμ του Κισινάου,
θερμούς χαιρετισμoύς από την Ιταλία, την πατρίδα μεγάλων ανδρών που έχουν θέσει πολλές διαδρομές πολυπολικής σκέψης.
Ευχαριστώ τον αδελφικό μου φίλο Καθηγητή Iurie Roşca για την πρόσκληση. Δεδομένου ότι δεν είμαι σε θέση να παρευρεθώ προσωπικά σε αυτό το κύριο φόρουμ, αποφάσισα να σας αποστείλω τον λόγο μου, ελπίζοντας ότι αυτά τα απλά λόγια θα συμβάλουν στο έργο που θα διεξαχθεί στις συναντήσεις.
Για χρόνια έχουμε ελπίσει, μελετήσει και σχεδιάσει για την έλευση ενός πολυπολικού κόσμου, πολύ πριν τα μέσα ενημέρωσης και οι αναλυτές μιλήσουν γι’ αυτό. Αυτό το Φόρουμ έχει παράγει στο παρελθόν ένα Μανιφέστο του Πολυπολικού Κόσμου, όταν ακόμα κανείς δεν μιλούσε γι’ αυτό, ένα έγγραφο που χρησίμευσε ως προφητικός οδηγός για τη μοίρα του κόσμου. Ο καθηγητής Dugin είχε συντάξει τη Θεωρία του Πολυπολικού Κόσμου, την δογματική καρδιά της πολυπολικότητας, και από τότε πολλοί από εμάς έχουμε εργαστεί για να ενσωματώσουμε αυτές τις ιδέες και τα έργα, συμβάλλοντας στη μεταμόρφωση αυτού του κόσμου με πολλούς τρόπους. Έχουμε γ’ινει εξερευνητές και πρωτοπόροι, μία μέρα θα μιλούν για εμάς, να είστε βέβαιοι.
Καθώς εξελίσσονταν τα γεγονότα, ωστόσο, πρέπει να λάβουμε υπόψη ότι οι αντίπαλοί μας, δηλαδή εκείνοι που αντιτίθενται στον κόσμο μας, και οι εχθροί μας, δηλαδή εκείνοι που αντιτίθενται τόσο στον κόσμο μας όσο και σε εμάς προσωπικά, κατάφεραν να επενδύσουν σε στρατηγικές και τακτικές για να αντιδράσουν. Αυτό που συνήθως αποκαλούμε το “σύστημα”, χρησιμοποιώντας έναν όρο που σημαίνει πολλά πράγματα και άλλες φορές δεν σημαίνει τίποτα, ξέρει πώς να διαχειρίζεται τη διαφωνία: υπάρχει ένα όριο, ένα πεδίο ύπαρξης εντός του οποίου η διαφωνία είναι αποδεκτή και διαχειρίσιμη· μόνο όταν αυτό το όριο ξεπεραστεί, η αλλαγή συμβαίνει πραγματικά. Όλοι γνωρίζουμε ότι το “σύστημα” είναι πολύ επιδέξιο, διαθέτει τεράστιους οικονομικούς πόρους, έχει ερευνητικά κέντρα, ομάδες εξουσίας, κυβερνήσεις, οπλαρχηγεία. Είναι η αιώνια μάχη του Δαυίδ εναντίον του Γολιάθ.
Αυτό θα πρέπει να μας κάνει να σκεφτούμε ορισμένες πτυχές της εξουσίας, μια λέξη κλειδί στις παγκόσμιες μετασχηματίσεις. Η εξουσία έχει διανύσματα που διοικούνται, κατευθύνονται, κατευθύνονται μέσω ενός περίπλοκου δικτύου ιεραρχικά τακτοποιημένων εξουσιών. Στον κόσμο, σχεδόν τίποτα δεν κινείται τυχαία. Πολιτικές, οικονομικές, στρατηγικές αποφάσεις είναι στενά συνδεδεμένες, ακόμη κι αν μιλάμε για πράγματα που συμβαίνουν σε αντίθετα μέρη του πλανήτη. Ωστόσο, είναι εξίσου αληθές ότι η πολυπολιτικότητα αποτελείται καθαυτή από διανύσματα, όπως γνωρίζουμε καλά. Πολλαπλά διανύσματα που κινούνται προς διάφορες κατευθύνσεις, αλλά χωρίς να έχουν αυτήν την κεντρική εξουσία που ανήκει στο “σύστημα”. Είναι μια ελάχιστη αλλά ουσιαστική διαφορά. Η πολυπολιτικότητα περιλαμβάνει αρκετούς πόλους, ο καθένας από τους οποίους είναι ελεύθερος στην δική του εξουσία, σε σχέση με τους άλλους, αλλά όχι υποτελής σύμφωνα με τους μηχανισμούς και το κατεστημένο. Αυτή η μετάβαση σε μια πληθώρα ανεξάρτητων, με ίσες αποστάσεις και εξίσου επιδραστικές δυνάμεις απαιτεί πολύ καιρό. Κανένα σύστημα δεν μπορεί να ανατραπεί ξαφνικά, ειδικά σε έναν διασυνδεδεμένο κόσμο όπως εκείνον που ζούμε σήμερα. Η πολιτική στρατηγική αφορά τον προγραμματισμό για μεγάλα χρονικά διαστήματα και αποστάσεις, και έτσι πρέπει να είναι και για εμάς. Ανάμεσα στα διανύσματα εξουσίας του “συστήματος” μπορούμε να αναγνωρίσουμε ομάδες εξουσίας (μασώνοι, επαγγελματικοί σύλλογοι, κλπ.), διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, πολεμικές βιομηχανίες, μέσα μαζικής ενημέρωσης, Big Pharma, Big Tech, διεφθαρμένες και παραμορφωμένες θρησκείες, υπερεθνικές πολιτικές δομές που προωθούν παγκόσμια κυβέρνηση και παγκόσμια τάξη.
Πολλά χρόνια από αυστηρές δοκιμασίες αναμένονται. Από τη μία πλευρά, υπάρχει ο “παλιός κόσμος”, από την άλλη ο “νέος κόσμος”, αλλά και στις δύο περιπτώσεις βρισκόμαστε σε αυτόν τον κόσμο και εδώ διεξάγεται η μάχη. Η εξουσία που διαμορφώθηκε και συνεννοήθηκε κατά τη διάρκεια αιώνων από αλληλεπιδράσεις και σύνθετες αρμονίες, συγκρούεται με μια αναδυόμενη εξουσία διαφορετικής, εσχατολογικής και μεταφυσικής προέλευσης, προκαλώντας την κοινωνική μεταμόρφωση που παρατηρούμε. Η Αλχημεία της Πολιτικής, ωστόσο, απαιτεί θυσία: sacrum facere, από τα λατινικά, που σημαίνει “να κάνεις κάτι ιερό”, και το ιερό προέρχεται από το sacer, που σημαίνει “αφήνω στην άκρη”. Αυτό σημαίνει ότι η ανατροπή της εξουσίας του παλιού κόσμου απαιτεί μια φάση Nigredo, κατά την οποία καίμε και καταναλώνουμε όλα όσα ανήκουν στον παλιό κόσμο. Δεν υπάρχει δυνατότητα παράκαμψης αυτής της φάσης: για να έχουμε κάτι νέο, πρέπει να καθαρίσουμε το παλιό. Η δεύτερη φάση, αυτή της Albedo, είναι αυτή που, με έναν ορισμένο βαθμό, ετοιμαζόμαστε εδώ, σήμερα, και σε τόσες άλλες περιστάσεις και τόπους: είμαστε ένα εργαστήριο ιδεών, σχεδιάζουμε το μέλλον, προχωρούμε για να ανοίξουμε τον δρόμο για εκείνους που θα έρθουν μετά. Πρόκειται για μια πολλύ ευαίσθητη φάση επειδή δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι σημαίνει “πολυπολικότητα” στην πληρότητα του όρου, αλλά καταλαβαίνουμε μερικά από τα στοιχεία της. Η τρίτη φάση της Αλχημείας της Πολιτικής, η Rubedo, είναι κατά τη γνώμη μου αυτή που θα βιώσουν εκείνοι που θα καταφέρουν να επιβεβαιώσουν και οριστικά να εδραιώσουν έναν νέο κόσμο, την εσχατολογική εκπλήρωση, μια εποχή αγάπης και ειρήνης. Δεν θα χτίσουμε κανέναν πολυπολικό κόσμο αν δεν εργαστούμε για μια εσωτερική αλχημεία που να αντανακλάται στην πολιτική και κοινωνική σφαίρα. Η αλλαγή ξεκινάει μέσα από εμάς.
Μετά από αυτήν τη φιλοσοφική και μεταφυσική αποκλίνουσα σκέψη, επανερχόμενοι στη γεωπολιτική και κραταιολογική διάσταση, είναι κατά τη γνώμη μου κατάλληλο να θυμόμαστε ότι οι ιδέες και οι προθέσεις μας δεν μπορούν να ανατεθούν σε καμία ομάδα, οικονομική και πολιτική συμμαχία ή κυβέρνηση καμίας χώρας. Οι φάσεις της έλευσης ενός πολυπολικού κόσμου θα είναι μακρές και πολλές, πρέπει να κινηθούμε μαγματικά μεταξύ των ιστών αυτού του κόσμου, δεν μπορούμε να κηρύξουμε πόλεμο σε όλα και σε όλους ανοικτά, επειδή το σύστημα έχει τα εργαλεία για να εξουδετερώσει την αντίδρασή μας, να μας ρίξει κάτω, να αποτύχουν τα έργα μας. Αντ’ αυτού, πρέπει να δράσουμε με προσοχή και με την τέχνη της ειρωνείας, στην οποία ο Πλάτωνας ήταν ένας μεγάλος δάσκαλος στους διαλόγους του. Η πολιτική, όπως γνωρίζουμε ήδη, απαιτεί σε αυτό το στάδιο τη χρήση στρατηγικών επικοινωνίας, όπου μιλάμε περισσότερο με σιωπές και ανειπώτες φράσεις, θέλοντας να απευθυνθούμε όχι στο κοινό των μαζών, αλλά σε συγκεκριμένες ομάδες και ατομικότητες. Εξίσου σημαντικό είναι να διαφυλάσσουμε προσεκτικά τις ομάδες και τις κοινότητές μας, να μην τις εκθέτουμε περιττά και να μην πέφτουμε στην παγίδα της πρόκλησης. Τα έργα τέχνης απαιτούν χρόνο και εχεμύθεια, μόνο στο τέλος αποκαλύπτει ο καλλιτέχνης το έργο του. Είμαστε συνειδητοποιημένοι ότι αυτή η αλληλεπίδραση του “κόσμου” και του “εμάς” είναι προσωρινή και δεν θα διαρκέσει για πάντα, για αυτό πρέπει να προετοιμαστούμε να υποστούμε το βάρος ανοικτών συγκρούσεων, διωγμών και διαιρέσεων, αλλά αυτό είναι αναπόφευκτο όταν προωθούμε δύο εντελώς διαφορετικές κοσμοθεωρίες, τη μονοπολικότητα και την πολυπολικότητα.
Ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι ο ίδιος· αυτό που διαφέρει είναι το μέλλον που θέλουμε να του δώσουμε. Επομένως, οι διανυσματικές μας κατευθύνσεις δεν θα είναι απλά αντιγραφή των προηγούμενων, αλλά θα πρέπει να είναι και κάτι άλλο: νοολογία, κοινοταρχισμός, πολυπολικότητα, νέες πολιτικές ιδέες όπως η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία, κατακόρυφες ύπαρξιακές τοπογραφίες, παράδοση, πραγματική οικονομία και όχι απλή εμπορική εκμετάλλευση, ιερή επιστήμη και σεβασμός στον ολοκληρωμένο άνθρωπο ως ατομική ουσία της λογικής φύσης.
Η πρόταση αυτών των διανυσμάτων ακολουθεί κεντροφυγικούς δυναμισμούς για την εξωτερική διάδοση και εξερεύνηση των εσωτερικών κόσμων και των γεωγραφιών της γης, καθώς και κεντροκλινείς για την εσωτερική τοποθέτηση σε έναν ολισμό, σε μια ολοκλήρωση που είναι απαραίτητη για να δημιουργηθεί ο νέος άνθρωπος, ενδυμένος και συνεσταλμένος με μια ριζοσπαστική υποκειμενικότητα που μας καθιστά γέφυρες προς τον νέο κόσμο που θέλουμε να πραγματοποιήσουμε. Το ζήτημα της εξουσίας είναι και θα παραμείνει κεντρικό: ως μια ενέργεια μεγάλης αξίας, η εξουσία θα συνεχίσει να είναι παρούσα και πρέπει να διαχειρίζεται ως ιερή και θεία ενέργεια. Η εξουσία δεν θα είναι θέμα χώρου και στρατιωτικών ιεραρχιών, αλλά η πραγματοποίηση της ιερής εξουσίας που δίδεται στον άνθρωπο και έτσι ένα εργαλείο για την πραγματοποίηση του Κοινού Αγαθού όλης της ανθρωπότητας. Η συνείδηση του ιερού χαρακτήρα της εξουσίας πρέπει να μας υπενθυμίζει την τεράστια προσπάθεια που χρειάζεται για τη μετατροπή της εξουσίας που βρίσκεται στον κόσμο, βάζοντας τέλος σε αυτήν του ‘συστήματος’ και αντικαθιστώντας την με ιερή εξουσία. Δεν θα ωφελήσει πολύ να κάνουμε συμφωνίες, εταιρικές σχέσεις, εμπόριο και στρατηγικές διαδρομές, αν δεν αλλάξουμε την καρδιά αυτής της εξουσίας που τις κινεί. Πρέπει να καθαρίσουμε και να ανανεώσουμε τη σκέψη μας γύρω από αυτήν την εξουσία, την ευαισθησία μας για αυτήν.
Τα περισσότερα προβλήματα στον κόσμο προέρχονται ακριβώς από έλλειψη συνειδητοποίησης. Το “σύστημα” διαμορφώθηκε μέσω της άγνοιας των ανθρώπων, οι οποίοι συνεχώς ανέθεταν την ελευθερία και τη θέλησή τους σε άλλους και, μέσα στους αιώνες, δημιούργησαν έναν μηχανισμό με μεγάλη εξουσία. Γι’ αυτό, ένα από τα διανύσματα της πολυπολικότητας είναι και θα είναι η εκπαίδευση: η διαμόρφωση των μυαλών και των καρδιών, η διαμόρφωση της συνειδήσεως, η διαμόρφωση ανδρών και γυναικών που είναι πλήρως αυτοί/αυτές τους. Δεν μπορούμε πλέον να αναθέτουμε την εκπαίδευση των νέων σε εξωτερικούς φορείς που ανήκουν στο σύστημα, γιατί το αποτέλεσμα θα είναι αναπόφευκτα εσωτερική διαφθορά, έλλειψη συνείδησης για τον εαυτό και τον κόσμο. Η εκπαίδευση για την πολυπολικότητα (ένα θέμα που απαιτεί ξεχωριστή συζήτηση) είναι μία από τις προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε άμεσα, αν θέλουμε να ενεργοποιήσουμε την εσωτερική αλχημεία που απαιτείται για να αλλάξουμε αυτόν τον κόσμο.
Συμπερασματικά, αγαπητοί φίλοι του Φόρουμ, ας στρέψουμε τα βλέμματά μας προς το μέλλον που πρέπει να κατασκευάσουμε. Όπως έλεγε η αγαπημένη μας φίλη, φιλόσοφος και δημοσιογράφος Ντάρια Ντουγκίνα, “πρέπει να έχουμε το θάρρος να πεθάνουμε για τις ιδέες μας”. Αυτό το Φόρουμ είναι μια ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι, ότι η αποστολή που αισθανόμαστε στις καρδιές μας είναι μεγαλύτερη από εμάς, ότι αυτό που κάνουμε είναι ιερό και πρέπει να διαμορφώνουμε τις πράξεις μας καθημερινά με βάση αυτήν την ιερότητα. Ακόμα πρέπει να αποκαλυφθούν πολλές ψευδαισθήσεις. Ας υπάρχει Αλήθεια μέσα σε εμάς.
Ας μας καθοδηγεί η Παναγία, η Μητέρα του Θεού, αυγή του νέου κόσμου.
Μετάφραση στα Ελληνικά Άγγελος Καραγεώργος
Οι μεταφρασμένες Ομιλίες του Φόρουμ θα αναρτώνται εδώ μια μια.
