«Η Ατζέντα 21 του ΟΗΕ και η Μεγάλη Επαναφορά.
Η πτώση από τον φιλελευθερισμό στον τεχνοκρατισμό και τον διανθρωπισμό».
Κισινάου Φόρουμ, Mολδαβία 9/11-10/11.2023
Enrique Refoyo: “Η Παγκόσμια Επαναφορά για μια Παγκόσμια Εξαθλίωση” Πολιτικός επιστήμονας, Διδάκτωρ Στρατιωτικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής, μεταφραστής και δημοσιογράφος, Ισπανία.
Καλημέρα αγαπητοί συνάδελφοι, είμαι πολύ ευγνώμον για αυτή την ευκαιρία να μιλήσω σε αυτό το φόρουμ. Ελπίζω ότι το επόμενο έτος θα μπορέσω να παρευρεθώ στο Κισινάου, μια όμορφο πόλη στην οποία βρέθηκα πριν μερικά χρόνια.
Θα ήθελα να ξεκινήσω με ένα παράδειγμα από την Ισπανία που αρχικά μπορεί να φαίνεται παράλογο και άχρηστο, αλλά είναι επίσης αντιπροσωπευτικό της πραγματικότητας στην οποία ζούμε.
Μπορεί να ξέρετε ότι η γυναικεία εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ισπανίας κέρδισε πρόσφατα το Παγκόσμιο Κύπελλο. Αυτή η μεγάλη επιτυχία στον αθλητισμό θα έπρεπε να είναι διεθνής είδηση. Ωστόσο, δεν ζούμε σε έναν κόσμο νικητών, αλλά σε έναν κόσμο αιωνίων θυμάτων. Η δικαιολογία για να ξεκινήσει μια πλήρης ψυχολογική επιχείρηση μαζικής απόσπασης της προσοχής από την πολιτική ολιγαρχία και τα μέσα ενημέρωσης της εναντίον όλων των Ισπανών ήταν η ανησυχητική γενική συμπεριφορά του Προέδρου της Βασιλικής Ισπανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Η συγκεκριμένη συμπεριφορά που χρησίμευσε ως αντιδραστήριος παράγοντας για μια τέτοια επιχείρηση του συστήματος ήταν ένα φιλί μεταξύ του αναφερθέντος προέδρου και μιας γυναίκας ποδοσφαιρίστριας της ισπανικής εθνικής Ομάδας.
Από εκείνη τη στιγμή και μετά, παρατηρήσαμε μια ατελείωτη κλιμάκωση, όπου όλα τα κλαδιά του συστήματος, τα μέσα ενημέρωσης και οι σχετικοί σύλλογοι ξεκίνησαν μια ασύλληπτη εκστρατεία εγκληματοποίησης, καλώντας όχι μόνο για την παραίτηση του προέδρου, αλλά και για τη φυλάκισή του ως τον πιο αποτρόπαιο βιαστή στο σύμπαν. Οι φεμινιστικές διαδηλώσεις δεν άργησαν να έρθουν, και την ίδια στιγμή ανέκυψαν αντιδράσεις από αντίθετους προς την κατάσταση. Κάποιοι αναρωτήθηκαν γιατί το σύστημα υπό την κάλυψη των φεμινιστών δεν βγήκε να διαδηλώσει για τις δέκα ή περισσότερες πραγματικές περιπτώσεις βιασμού που συνέβησαν στην Ισπανία παράλληλα με την υπόθεση των μέσων ενημέρωσης (“το φιλί”). Αν είναι τόσο ανήσυχοι για τους βιαστές, γιατί δεν διαμαρτύρονται για τις πραγματικές περιπτώσεις; Αχ, ναι, είναι αλήθεια, ότι το σύστημα αναζητά μόνο συγκεκριμένες περιπτώσεις που ευνοούν τη δική του ιστορία και ξεχνά τις υπόλοιπες.
Στο παρελθόν, έλεγαν ότι το σύστημα πάντα προσφέρει “άρτο και θέαμα”. Καλά, στην Ισπανία προσφέρει μόνο θέαμα. Άρτο μόνο για τους συναδέλφους του πολιτικού κόμματος. Και για τους υπόλοιπους… μόνο λήθη και δυστυχία. Βλέπετε, συμβαίνει ότι οι τιμές των τροφίμων, των καυσίμων, των ενοικίων και των δανείων συνεχίζουν να αυξάνονται. Και η “ελίτ” ανησυχεί μόνο για τη δημιουργία νέων φόρων για να πληρώσει τις νέες παραστάσεις του καρνάβαλου. Ο αριθμός των δημόσιων κλόουν δεν σταματά να αυξάνεται. Και εδώ, ολοένα και περισσότεροι αντιδρούν αναρωτιούνται, πού βρίσκεται η πολιτική ολιγαρχία όταν πρόκειται να διώξει τους πραγματικούς εγκληματίες ή να ασχοληθεί με τα προβλήματα που επηρεάζουν τους εργαζόμενους; Απλά δεν υπάρχουν εκεί, ούτε αναμένονται.
Από αυτό το παράδειγμα, ας ρίξουμε μια ματιά στην ιστορική εξέλιξη των γεγονότων. Αποδεικνύεται ότι σε αυτά τα 23 χρόνια του 21ου αιώνα, είχαμε μια βάναυσα αυξανόμενη τάση των υποθέσεων που οπλίζονται από μέσα ενημέρωσης από το σύστημα εναντίον του λαού. Περιπτώσεις που παρουσιάζονται ως το αποκορύφωμα πολιτικών προφητειών και επιδιώκουν τη συνένωση αυτού που αποκαλούν “κοινωνική συναίνεση”. Μια συναίνεση που βασίζεται στο να καταπίνουν οι άνθρωποι την επίσημη εκδοχή της στιγμής. Διαφορετικά, γίνονται φοβεροί και κακοί “αρνητές”. Και έτσι προέκυψε ο όρος “tragacionista” στην Ισπανία, για να αναφέρεται σε εκείνους που καταπίνουν την επίσημη ιστορία, οποιαδήποτε κι αν είναι. Αυτοί οι tragacionistas είναι αυτοί που επιτίθενται στους συμπατριώτες τους για να υπερασπιστούν τους πολιτικούς τους κόμματος.
Η μάχη δεν έχει χαθεί. Αντιθέτως, είναι όλο και πιο διεκδικούμενη, επειδή το σύστημα οργανώνει ψυχολογικές επιχειρήσεις όλο και πιο παράλογες και μακριά από την πραγματικότητα. Γνωρίζουν ότι οι άνθρωποι υποφέρουν από την πραγματικότητα και οι πολιτικοί τους λένε: Σε ποιον θα πιστέψεις, στα μάτια σου ή στην επίσημη ιστορία; Υπάρχουν ολοένα και περισσότεροι διαφωνούντες, επειδή η πραγματικότητα γίνεται ολοένα και πιο αβέβαιη και το πολιτικό πανηγύρι γίνεται πιο έντονο. Η κοινωνική πόλωση συνεχίζει να εμβαθύνεται.
Από την άλλη πλευρά, ας εμβαθύνουμε σε θέματα που προκαλούν οργή στους ανθρώπους και τους καθιστούν “αρνητές” του συστήματος. Τώρα ακούμε πολλές συζητήσεις για το Πρόγραμμα 2030 και αυτή τη φράση: “θα μηδενιστείτε και θα είστε ευτυχισμένοι”. Όταν το άκουσα, συνειδητοποίησα ότι αυτό το Πρόγραμμα δεν εμφανίστηκε το 2020, αλλά είχε ετοιμάσει το έδαφος από τη δεκαετία του 2010 (τουλάχιστον). Την τελευταία δεκαετία υπήρχαν ήδη συζητήσεις για την αβεβαιότητα, για τη ρομαντικοποίηση της φτώχειας ως μέσο για την κανονικοποίησή της. Τα μέσα ενημέρωσης του συστήματος μιλούσαν για νέες τάσεις, νέες μόδες: Να ψάχνεις στα σκουπίδια δεν σήμαινε φτώχεια, σήμαινε εκμετάλλευση ευκαιριών. Να μην βγαίνεις έξω από το σπίτι δεν σήμαινε φτώχεια, αλλά μια ευκαιρία για χαλάρωση. Να μοιράζεσαι το σπίτι με άγνωστους ανθρώπους δεν σήμαινε φτώχεια, αλλά μια ευκαιρία για να γνωρίσεις νέους ανθρώπους…
Και τότε, παρατηρεί κανείς και συνδέει τα κομμάτια: Τα μέλη του “συστήματος” μπορούν να απολαμβάνουν όλα τα πολυτελή αγαθά, και αυτό αποτελεί είδηση και λόγο για θαυμασμό από τα μέσα ενημέρωσης. Αλλά οι υπόλοιποι, οι κανονικοί άνθρωποι, απλά πρέπει να δεχτούν ότι πρέπει να ζήσουν με περιορισμούς επειδή και τους επιβάλλουν να ζουν με περιορισμούς επειδή… [πάντα δίνουν έναν λόγο βασισμένο στον φόβο για κοινωνικό έλεγχο]. Για παράδειγμα, η κλιματική αλλαγή. Αυτό είναι το θέμα των “tragacionista” το 2023. Το 2022 ήταν ο πόλεμος (στην Ουκρανία). Το 2021 ήταν οι εμβολιασμοί. Και το 2020 ήταν η πανδημία. Έχουμε έχουμε τέσσερα συνεχόμενα χρόνια μαζικής επίθεσης από το σύστημα. Τι θα φέρει το επόμενο έτος; Λοιπόν, στην Ισπανία μιλούν ήδη για προετοιμασία για νέα κλεισίματα, είτε λόγω μιας νέας πανδημίας είτε λόγω της κλιματικής αλλαγής. Ναι, μιλούν ήδη για “κλιματικά κλειδώματα”. Όλα αυτά, φυσικά, για λόγους της “επιστημονικής επιστήμης”, πολύ καλά τεκμηριωμένους.
Παρόλα αυτά, μετά τη σύγκριση των τίτλων με την πραγματικότητα των γεγονότων, μετά αυτήν τη διάδοση της “ατζέντας 2030” (κωδικός ονομασίας για τη “Μεγάλη Επανεκκίνηση”), υπάρχουν μόνο τρεις φάσεις:
- Κανονικοποίηση της φτώχειας
- Δικαιολογία της φτώχειας
- Υποχρέωση της φτώχειας
Στην Ευρώπη, βρισκόμαστε ήδη στη φάση 2. Σε άλλους ηπείρους, όπως η Νότια Αμερική, βρίσκονται ακόμα στη φάση 1. Σε όλες τις περιπτώσεις, η ατζέντα προχωράει σταθερά και ακόμα ενσωματώνουν τακτικά την κανονικοποίηση του υπερανθρωπισμού και των ψηφιακών νομισμάτων, τα οποία μαζί θα αποτελούσαν το οικονομικό τηλεχειρισμό του πληθυσμού. Το σύστημα θα ελέγχει πού ξοδεύεται το χρήμα, εάν μπορείτε να το ξοδέψετε ή όχι, ή ακόμα και την κατάσχεσή του σε περίπτωση που διαμαρτύρεστε εναντίον του συστήματος (για τους “αρνητές”)… Το έχουμε ήδη δει στον Καναδά με τον “προοδευτικό” Justin Trudeau.
Υπάρχουν και άλλες ενέργειες που παρατηρούμε στην Ισπανία για τη δημιουργία φτώχειας: Καταστροφή φράγματων (σημασία του νερού και της ενέργειας), κατεδάφιση εργοστασίων ενέργειας (θερμικών και πυρηνικών), καταστροφή γεωργίας, κτηνοτροφίας και αλιείας, κλείσιμο ή αδράνεια στα ορυχεία… Βασικά, η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση συμφωνούν να μας αφαιρέσουν τα μέσα επιβίωσής μας για να μας οδηγήσουν στην υποανάπτυξη. Με αυτές τις ενέργειες, αν υπάρχει λιγότερη αποθήκευση νερού και λιγότερη διαθέσιμη ενέργεια, τότε θα έχουν μια ισχυρότερη δικαιολογία να πουν ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ακολουθήσουμε ένα “lockdown του κλίματος”, και σε συνδυασμό με ένα ψηφιακό νόμισμα, φανταστείτε: Το σύστημα θα ελέγχει σε πραγματικό χρόνο και απόλυτα όλο το νερό, την ενέργεια και τα αγαθά που ξοδεύουμε.
Είναι αλήθεια ότι το “σύστημα” διαθέτει τεράστια κεφάλαια για να αγοράσει βουλές, για να αγοράσει μισθοφόρους στην κοινωνία. Ωστόσο, ούτε μπορούν να αγοράσουν όλους, ούτε μπορούν να καλύψουν την αλήθεια με χρήματα. Όπως έχω σχολιάσει σε άλλα φόρουμ: Είμαστε η τελευταία γενιά. Εάν αποτύχουμε, τότε παραμένει μόνο ένα σύστημα τεχνοδουλείας από το οποίο δεν θα υπάρχει διέξοδος. Ναι, θα μπορούμε να επιλέξουμε το φύλο μας ανάμεσα σε πολλές επιλογές, αλλά καμία από τις επιλογές δεν θα είναι να αλλάξουμε το σύστημα αλλά να το αποδεχθούμε και να γίνουμε ένα άοπλο κούκλο στην αλυσίδα παραγωγής και κατανάλωσης. Το μόνο που απομένει είναι να πολεμήσουμε μέχρι τη νίκη της πραγματικής ανθρωπότητας:
Πρέπει να είμαστε ενήμεροι για την πραγματικότητα και να την αντιμετωπίσουμε με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του ο καθένας από εμάς. Ο λαός είναι η πλειοψηφία και το σύστημα και οι μισθοφόροί του είναι μια μειονότητα. Με την αλήθεια στα χέρια μας, θα τους νικήσουμε. Θέλουν να κάνουν τη μεγάλη επανεκκίνηση, και θα τους αντιμετωπίσουμε με το μεγάλο ξύπνημα.
Μετάφραση στα Ελληνικά Άγγελος Καραγεώργος
Οι μεταφρασμένες Ομιλίες του Φόρουμ θα αναρτώνται εδώ μια μια.
